Eve Risse: piano, prepared piano

Editor's info:
It took a while for Eve Risser to consider herself a “pianist”. Also playing flute, toy instruments and amplified objects, whatever she can use in a venue without a piano, the French musician envisioned this instrument only as a sonic resource among others. That changed in the last few years. Now she humbly says: “above all, I like the idea of trying to be a pianista”. “Des pas sur la neige” is the definitive confirmation that it already happened. More: that she is now one of the most compelling pianists in Europe and the world. The turning point was the release of “En Corps”, an acclaimed CD in trio with Benjamin Duboc and Edward Pérraud. Since then, her solo piano activity and her trios, quartets and ensemble (the new White Desert Orchestra) became a definitive surrendering to the black and white keyboard and to the inner guts of the beast invented by Bartolomeo Cristofori in the turning of the 17th to the 18th centuries. Her use of moving preparations, very different from the fixed ones by John Cage, is unique: sometimes it sounds like a dulcimer or a synthesizer, others like percussion devices, and others still like anything you heard before. The extraordinary thing is that the piano identity is always preserved. If Eve Risser distinguished herself as a membre of the Orchestre National de Jazz during the direction of Daniel Yvinec and with the project The New Songs, this new path put her under special attention. For this new opus she tried to resonate her «interior landscapes with the outside landscapes» (her own words), inspired by the snows of the Nordic regions, «the spirit of nothingness in the desert». The result is so beautiful that you hardly can believe it...

"Dotąd Eva Risser nie była postrzegana jako pianistka. Grała na flecie, różnych drobnych instrumentach, do tworzenia swojej muzyki wykorzystywała dziecięce zabawki i różne drobne perkusjonalia, których dźwięki wzmacniała i przetwarzała. Fortepian był - klasycznym, co prawda - ale tylko jednym z wielu instrumentów w jej dossier. W ciągu ostatnich lat to się zmieniło. Jak sama mówi "spodobał mi się pomysł, by zostać pianistką".

Nie znam wielu takich udanych, zakończonych sukcesem transformacji. Prawdę mówiąc - nie znam ich wcale. Ale "Des pas sur la neige" - najnowszy, dopiero wydany album Evy Risser - jest najlepszym potwierdzeniem, że jej się to udało. Niektórzy uważają nawet o wiele więcej - zdaniem ich bowiem, Risser urasta dziś na jedną z najciekawszych młodych instrumentalistek w Europie i na świecie. Za punkt zwrotny w jej artystycznym dorobku uznają oni płytę "En Corps" zarejestrowaną w trio z Benjaminem Duboc i Edwardem Perraud dla oficyny Dark Tree. To doświadczenie miało zupełnie zmienić jej sposób postrzegania muzyki i tych biało-czarnych, podłużnych klapek ułożonych i wymyślonych przez Bartolomeo Cristofori'ego na przełomie siedemnastego i osiemnastego stulecia. To właśnie także w tym nagraniu rozpoczęła stosowanie ruchomych preparacji instrumentu, co zupełnie zmieniło możliwości brzmieniowe instrumentu. Sama Risser stosuje je po dziś dzień - także w tym nagraniu.

I to właśnie, indywidualne potraktowanie brzmienia, poszerzanie go posługiwanie się własnym dźwiękowych językiem czynią jej sztukę tak niezwykłą i unikatową. Czasami jej instrument brzmi bowiem jak cymbały, czasem jak syntezator lub zestaw zagadkowych instrumentów perkusyjnych, czasem w końcu - czysto, akustycznie, piękne i majestatycznie. Solowe nagranie to jej opus magnum, gdzie każdy szczegół i każdy dźwięk jest dopieszczony i przemyślany, ale i nasycony emocjami, jak rzadko który fortepian wcześniej...

Muzyka tak piękna, że bardzo trudno uwierzyć,.......
more