https://youtu.be/Y527HBSspPc
https://youtu.be/yuTVtBthKt0

Agata Zubel - soprano
Krzysztof Książek - piano

“I believe that true poetry, worthy of lifelong dedication and utmost attention, of being impatiently awaited and painfully missed […] is impossible except when it encounters the world of that imagination which was once called spirit,” wrote in his essay The Great Poets Are Gone Adam Zagajewski (himself a great poet). The same is true of music, and most certainly – of the song genre, which inhabits the world of the imagination and is by nature fragile and evanescent. Each of the composers represented on this CD entered that world of “true music” at least for a moment, and each did so in his own special way. A common ground is not to be sought, since it would be too great a simplification and far removed from the transient nature of songs. All we can do is point to some individual threads that relate those compositions to one another: their exoticism (the fascination with the Orient in Ravel and Szymanowski), oneiric mood (except perhaps for Obradors), unreal and fabulous character, gentleness, but also a nocturnal kind of uncertainty, and, last but not least, a sense of transience, which is an aspect of human life still unfathomed and therefore seemingly absurd...

Marcin Majchrowski
transl. Tomasz Zymer

„Myślę, że poezja prawdziwa, godna tego, by dla niej żyć, by poświęcać jej najwyższą uwagę, czekać na moment, kiedy nadejdzie, i dręczyć się jej nieobecnością […] nie może istnieć bez spotkania ze światem wyobraźni, którą dawniej nazywano duchem” – napisał w eseju „Odeszli wielcy poeci” Adam Zagajewski (sam przecież wielki poeta). Podobnie jest z muzyką, a już na pewno z liryką wokalną, której domeną jest świat wyobraźni, a naturą – delikatność i ulotność.

Każdy z kompozytorów przywołanych na tej płycie wstąpił na chwilę w ów świat „prawdziwej muzyki”, chociaż każdy uczynił to w sobie właściwy, osobisty sposób. Trudno szukać tutaj jednego, wspólnego mianownika – byłby zbyt toporny i zbyt by odstawał od ulotnej materii pieśni. Można wskazać jedynie pojedyncze włókna, które wiążą te pieśni ze sobą – są to egzotyka (fascynacja orientem u Ravela i Szymanowskiego), oniryczność (może z wyjątkiem Obradorsa), nierzeczywistość i bajkowość, delikatność, ale i niepewność nocy, wreszcie przemijanie. Ten aspekt bytowania ciągle wydaje się człowiekowi tak niezgłębiony, że wręcz absurdalny…” - Marcin Majchrowski