https://youtu.be/lwZRZ9j7QTQ

„Kormorany’s music is a result of being in space. And the creation of sound space, the transformation of the existing surroundings with sound - this is its greatest power. This brings the ritual aura of the most expressive passages from <>, their psychoactive power of a mysterious ritual of an unknown religion. This aspect links Kormorany to the most interesting European industrial and post-industrial bands. Moreover, there is some lyrical outline in their music, which not only adds an original context, but also creates a new sequence of associations. Isn’t it true that this catacomb psychedelia from Wrocław sometimes sounds like a forgotten spall of searching for krautrock avant-garde?”

autor: Rafał Księżyk

Muzyka Kormoranów na "Lapis Lazuli" jest niczym "rytuał nieznanej religii" - tak opisuje ją Rafał Księżyk, który napisał wstęp umieszczony w booklecie płyty. Materiał pochodzi z 1990 roku.

„Taśmy z kaseciaka” to prawdziwy skarb. Udostępnione po wielu latach spoczywania w archiwach pozwalają usłyszeć, na czym polegał fenomen Kormoranów, większości znany głównie z opowieści. I chociaż „usłyszeć” to zaledwie połowiczny udział w tym fenomenie, który zakładał uczestnictwo w wydarzeniu, cieszmy się z tego, co jest. Nagrania z przełomu lat 80. i 90. minionego wieku ukazują formację w sytuacji granicznej. Zespół, który w 1984 roku rozpoczął spontaniczne happenersko-muzyczne akcje w miejskiej przestrzeni Wrocławia, w 1993 wkroczył triumfalnie na scenę teatru. Stał się instytucją polskiej muzyki teatralnej, co zaowocowało różnymi przeobrażeniami tak składu, jak i koncepcji artystycznej. Muzyka z „Lapis lazuli” lokuje się pomiędzy sytuacjami eksperymentu w surowych, acz frapujących brzmieniowo wielkomiejskich miejscach i nie-miejscach, a tymi, które, spełniając wymogi ilustracyjne, porządkowały czas i dramaturgię.
Muzyka Kormoranów wzięła się z bycia w przestrzeni. I kreacja dźwiękowej przestrzeni, przemienianie dźwiękiem zastanego otoczenia jest jej największą siłą. Stąd obrzędowa aura najbardziej wyrazistych fragmentów z „Lapis lazuli”, ich psychoaktywna siła zagadkowego rytuału nieznanej religii. Ten aspekt łączy Kormorany ze współczesnymi im najciekawszymi europejskimi zespołami muzyki industrialnej i postindustrialnej. Ale jest w ich muzyce również pewien rys liryczny, który nie tylko dodaje jej w tym kontekście oryginalności, ale też stwarza całkiem nowy ciąg skojarzeń. No bo czyż ta katakumbowa psychodelia z Wrocławia nie brzmi chwilami jak zapomniany odprysk poszukiwań krautrockowej awangardy? Najważniejsze, że muzyka w niczym nie zatraciła swego surowego piękna, nęcącej tajemnicy, posmaku eksperyme.......
more