https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lXuFa2AlLgcqO8IaBFVddcQ9a5mvGqKc8

Hania Rani is an award-winning composer and pianist who effortlessly transitions between the worlds of classical and experimental music.
Recorded at Abbey Road Studios with a 45-piece orchestra, "Non Fiction" marks a new chapter in Rani's career, moving away from the electronic sounds of her acclaimed album "Ghosts" towards symphonic music, combining her elegant experimentalism with her classical training.

"Non Fiction" is Rani's first piano concerto and symphonic work, created in part in response to the discovery of compositions by the young musical prodigy Josima Feldschuh, written during the horrors of World War II in the Warsaw Ghetto. Moved by the young girl's story, Rani decided to examine it through the prism of the current tragic situations in Ukraine and the Gaza Strip and to explore how we perceive them through contemporary media. In this way, Rani explores the constant coexistence of harmony and chaos, creates a sonic metaphor for the survival of the human spirit in the face of violence, and uses the emotional value of sounds to make these distant conflicts more understandable to us on a human level.

Hania Rani to wielokrotnie nagradzana kompozytorka i pianistka, która z łatwością przechodzi między światem muzyki klasycznej a eksperymentalnej.
Nagrany w Abbey Road Studios z 45-osobową orkiestrą album „Non Fiction” stanowi nowy rozdział w karierze Rani, która odchodzi od elektronicznych brzmień swojego uznanego albumu „Ghosts” w kierunku muzyki symfonicznej, łącząc swój elegancki eksperymentalizm z klasycznym wykształceniem.

„Non Fiction” to pierwszy koncert fortepianowy i utwór symfoniczny Rani, który powstał częściowo w odpowiedzi na odkrycie kompozycji młodego cudownego dziecka muzyki, Josimy Feldschuh, napisanych podczas okropności II wojny światowej w warszawskim getcie. Poruszona historią młodej dziewczyny, Rani postanowiła spojrzeć na nią przez pryzmat obecnych tragicznych sytuacji na Ukrainie i w Strefie Gazy oraz zbadać, jak postrzegamy je za pośrednictwem współczesnych mediów. W ten sposób Rani bada ciągłą koegzystencję harmonii i chaosu, tworzy dźwiękową metaforę przetrwania ludzkiego ducha w obliczu przemocy i wykorzystuje emocjonalną wartość dźwięków, aby uczynić te odległe konflikty bardziej zrozumiałymi dla nas na poziomie ludzkim.