https://youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_l5A5mPViel3vc1mH77Tbkvw5ro_oa__Ug&si=OX-iX-wq69newv-Y

muzycy:
Klaus Wiese: Tibetan Singing Bowls, natural voice, wind, cymbels, cither, tamburas, (no synthesizer)

Editor's info:
After his participation in a masterpiece such as Popol Vuh's Hosianna Mantra, in the early 1980s Klaus Wiese produced a series of seminal works in the field of ambient-drone and healing music. The first of these, Baraka, was released on tape by Acquamarin in 1981, and already contained all the aspects of his future research into the mysticism of sound. Wiese shares the path with other German explorers such as Hamel, Fricke, Micus or Deuter, but he focuses his attention on the most essential nature of sounds, on their acoustic purity, which is always infinite spiral, vortex of frequencies and cosmic bath. It takes only a few means (zither, tampoura, cybals, singing bowls) to reach the absolute through vibration. Like the archaic mood of a great universal harmony, the sound suggests a complete state of otherworldly meditation, an enveloping cloud of peace in the eternity of the present. The musician is only the one who distributes and directs the thickenings of ethereal matter, microtonal agglomerates, cascades of celestial harmonics and emotional floods, petals and stems of devotion.

Po udziale w arcydziele takim jak "Hosianna Mantra" Popol Vuh, na początku lat 80. Klaus Wiese stworzył serię przełomowych dzieł z zakresu ambient-drone i muzyki uzdrawiającej. Pierwsza z nich, Baraka, została wydana na taśmie przez oficynę Acquamarina w 1981 roku i zawierała już wszystkie aspekty jego przyszłych badań nad mistycyzmem dźwięku. Wiese dzieli tę drogę z innymi niemieckimi odkrywcami, takimi jak Hamel, Fricke, Micus czy Deuter, jednak swoją uwagę skupia na tym, co najistotniejsze w dźwiękach, na ich czystości akustycznej, którą jest zawsze nieskończona spirala, wir częstotliwości i kosmiczna kąpiel. Wystarczy kilka środków (cytra, tampoura, cymbały, misy śpiewające), aby osiągnąć absolut poprzez wibrację. Podobnie jak archaiczny nastrój wielkiej uniwersalnej harmonii, dźwięk sugeruje całkowity stan nieziemskiej medytacji, otaczającą chmurę spokoju w wieczności teraźniejszości. Muzyk jest jedynie tym, który rozprowadza i kieruje zgrubieniami materii eterycznej, mikrotonalnymi aglomeratami, kaskadami niebiańskich harmonii i emocjonalnymi powodziami, płatkami i łodygami oddania.