Luigi Nono (1924-1990) by³ jedn± z najwa¿niejszych postaci powojennej muzycznej awangardy i zarazem artyst± o radykalnie lewicowych pogl±dach, pragn±cym sw± twórczo¶ci± s³u¿yæ sprawie rewolucji. Opowiada³ siê po stronie pañstw realnego socjalizmu, jednak ca³kowicie odrzuca³ p³yn±ce z nich estetyczne dyrektywy – jego zdaniem prawdziwie rewolucyjna sztuka winna siêgaæ po najbardziej zaawansowane rozwi±zania techniczne i formalne. Za godny kontynuacji artystyczny wzór uwa¿a³ nie muzykê „ludow± w formie i socjalistyczn± w tre¶ci“, lecz awangardowy teatr rosyjski okresu po rewolucji (Meyerhold, Majakowski).
W ostatnich latach ¿ycia Nono ca³kowicie porzuci³ koncepcjê muzyki agitacyjnej o „plakatowym“ charakterze i zwróci³ siê w stronê problematyki uwzglêdniaj±c± perspektywê historyczn± i egzystencjaln±. Jego ostatnie utwory s± wyrazem chêci wzmo¿enia intensywno¶ci percepcji d¼wiêkowego przekazu, rozwiniêcia t³umionej umiejêtno¶ci s³uchania i koncentracji. Przezwyciê¿enie powierzchownego ogl±du rzeczywisto¶ci, „sakralne têsknoty“ w dziele kompozytora-marksisty to elementy wspó³tworz±ce niepowtarzaln± aurê jego muzyki, twórczo¶ci która sta³a siê przedmiotem kultu nieustannie przyci±gaj±cego nowych wyznawców.
Krzysztof Kwiatkowski, krytyk, publicysta i animator ¿ycia muzycznego. Autor licznych artyku³ów o muzyce wspó³czesnej publikowanych w prasie muzycznej i kulturalnej w Polsce i za granic±. Organizator cyklu koncertów „Pomosty“ po¶wiêconego prezentacji wybitnych pozycji muzyki XX i XXI wieku oraz cyklu edukacyjnych koncertów/warsztatów „Harmonie i ha³asy“. W latach 2005-2014 redaktor dzia³ów zagranicznego i muzyki wspó³czesnej w dawnym „Ruchu Muzycznym“.